دلش گرفته از این خاک و کوچ می خواهد    غریب و خسته دنیا سر سفر دارد

 ز چشم های زمینگیرش آسمان دور است    کجا نشسته و فکر کجا به سر دارد

 پرنده ای که دلش را به آسمان داده ست    ز چشم های ترش آسمان خبر دارد

 یکی شبیه خودش را به خواب می بیند    که فکر پر زدن، اندیشه گذر دارد

 ز خواب می پرد و می پرد به صد امید    خیال کرده که یک عمر همسفر دارد

 شبیه من به زمین خورده، خسته می پوسد    پرنده ای که فراموش کرده پر دارد