مي رسد روزي كه بي من روز ها را سر كني

مي رسد روزي كه مرگ عشق را باور كني

 مي رسد روزي كه تنها در كنار عكس من

 نامه هاي كهنه ام را مو به مو از بر كني

چطوري دوستي دنيا رو از دلم بيرون كنم؟

 ببين اگر الآن يك تكه طلا به تو بدهند خيلي خوشحال مي‌شوي و فكر مي‌كني خيلي پولدار شدي و زندگي‌ات را دگرگون خواهي كرد و چه و چه و چه.اما اگر در همين حال خبر موثقي برسد كه خانه‌ات را پر از طلا كرده‌اند ديگر اين تكه طلايي كه در دست داري، هيچ اهميتي برايت ندارد ؛ بيفتد، گم شود، دزديده شود ؛ هرچه بشود ...

مثَلِ دنيا مثَلِ اين تكه طلاست و مثلِ آخرت، آن خانه پر از طلا. اگر بفهمي آن طرف چه خبر است، هرگز به اين دنيا دل نمي‌بندي.

(آیت الله بهجت)

كودكي كه آماده تولد بود، نزد خدا رفت و از او پرسيد: مي گويند فردا مرا به زمين مي فرستي، اما من به اين كوچكي و ناتواني، چگونه مي توانم براي زندگي به آنجا بروم. خداوند پاسخ داد: از ميان فرشتگان بيشمارم، يكي را براي تو در نظر گرفته ام. او در انتظار توست و حامي و مراقب تو خواهد بود.

چنان زندگی کن که آن کس که تو را می شناسد و خدا را از یاد برده است به واسطه ی تو با خدا آشتی کند

چون عاشقی آمد، سزاوار نباشد این گفتار که : خدا در قلب من است، شایسته تر آن که گفته آید : من در قلب خداوندم

چشم مخصوص تماشاست اگر بگذارند و تماشای تو زیباست اگر بگذارند سند عقل مشاع است، همه میدانند عشق اما فقط از ماست اگر بگذارند دل ديوانه من اين همه آواره مگرد خانه دوست همينجاست اگر بگذارند من از اظهار نظرهای دلم فهمیدم عشق هم صاحب فتواست اگر بگذارند غضب آلوده نگاهم مکنید ای مردم دل من مال شماهاست اگر بگذارند

امام على علیه السلام : خداوندا ! به تو پناه مى‏برم از این كه ظاهرم در نگاه مردم نیكو باشد و باطنم ، كه بر تو آشكار است ، زشت . و خود را ریاكارانه نزد مردم ، به چیزى كه تو بهتر از من بدان دانایى ، بیارایم . پس ظاهرِ نكویم را براى مردم آشكار دارم و بدىِ كردارم را نزد تو آورم و بدین سان به بندگان تو نزدیك شوم و از خشنودى تو دور مانم

 

 

پرنده ای که فراموش کرده پر دارد   دلی  عجیب پریشان و در به در دارد

 دلش گرفته از این خاک و کوچ می خواهد    غریب و خسته دنیا سر سفر دارد

 ز چشم های زمینگیرش آسمان دور است    کجا نشسته و فکر کجا به سر دارد

 پرنده ای که دلش را به آسمان داده ست    ز چشم های ترش آسمان خبر دارد

 یکی شبیه خودش را به خواب می بیند    که فکر پر زدن، اندیشه گذر دارد

 ز خواب می پرد و می پرد به صد امید    خیال کرده که یک عمر همسفر دارد

 شبیه من به زمین خورده، خسته می پوسد    پرنده ای که فراموش کرده پر دارد

شاید این جمعه بیایید

شاید........